Η κόρη μου έκλεισε τα επτά. Είχαμε κανονίσει ένα μικρό πάρτυ στο σπίτι, πέντε φιλες, μπαλόνια, τούρτα. Την τούρτα την είχα παραγγείλει μία βδομάδα νωρίτερα από ένα ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς. 65 ευρώ. Την ημέρα των γενεθλίων, το πρωί, πήγα να την πάρω. Το μαγαζί ήταν κλειστό. Ένα χαρτί στην πόρτα: «Λόγω ασθενείας, κλειστά». Δεν το πίστευα. Πήρα τηλέφωνο, κανείς. Κοίταξα το ρολόι. Είχαν έρθει ήδη δύο φίλες της κόρης μου, τα μπαλόνια είχαν φουσκώσει, το σπίτι είχε στολιστεί. Και εγώ ήμουν χωρίς τούρτα. Ντράπηκα, θύμωσα, στεναχωρήθηκα.
Τρέχω σε ένα σούπερ μάρκετ, παίρνω μια έτοιμη τούρτα από την κατάψυξη. 23 ευρώ. Παγωμένη ακόμα. Την ξεπαγώνω βιαστικά, τη στολίζω με λίγη ζάχαρη άχνη που είχαμε, και την προσφέρω. Η κόρη μου χαμογέλασε, αλλά το βλέμμα της είχε κάτι. Δεν είχε την τούρτα που ονειρευόταν. Εκείνο το βράδυ, αφού κοιμήθηκαν όλοι, κάθισα στην κουζίνα. Είχα πληρώσει τούρτα 65 ευρώ σε ένα μαγαζί που δεν άνοιξε, και τελικά ξόδεψα άλλα 23. Σύνολο 88 ευρώ για μια τούρτα που δεν άξιζε καν 30. Ένιωσα αηδία. Όχι για τα λεφτά, αλλά για την αδικία.
Πήρα το κινητό. Δεν ήθελα να σκέφτομαι άλλο. Είχα ακούσει για το Vavada casino (https://washprofi.com) από έναν συνάδελφο. Μου είχε πει ότι έχει παιχνίδια χαλαρά, χωρίς πίεση. Δεν το είχα δοκιμάσει ποτέ. Εκείνο το βράδυ, αποφάσισα να δω τι παίζει. Μπήκα. Η πλατφόρμα ήταν απλή, τα χρώματα ήρεμα. Είχε ένα τμήμα με νέα παιχνίδια. Διάλεξα ένα που έδειχνε έναν κλόουν και μία τούρτα. Ειρωνεία. Γέλασα πικρά.
Έβαλα 20 ευρώ. Ξεκίνησα να πατάω spin. Ο κλόουν χόρευε, η τούρτα γύριζε. Στην αρχή, τίποτα. Κέρδιζα 50 λεπτά, έχανα 1 ευρώ. Μετά από λίγο, είχα 18 ευρώ. Βαρέθηκα. Είχα σχεδόν αποφασίσει να κλείσω. Τότε, η τούρτα έσκασε. Κυριολεκτικά, η οθόνη άνοιξε και βγήκαν πολύχρωμες καραμέλες. Μπόνους. Η μία καραμέλα έγραφε 20, η άλλη 45, η τρίτη 90, η τέταρτη 150, η πέμπτη 320. Το σύνολο των καραμελών που μάζεψα ήταν 625 ευρώ. Από 20 ευρώ. Μέσα σε ένα λεπτό.
Κάθισα στην καρέκλα. Δεν ανέπνεα. Κοίταξα την τούρτα στην οθόνη. Κοίταξα την παγωμένη τούρτα στην κατάψυξη. Γέλασα. Δεν ήταν γέλιο χαράς. Ήταν γέλιο ανακούφισης. Πάτησα απόσυρση. Τράβηξα 600 ευρώ, άφησα 25 μέσα. Την επόμενη μέρα, πήγα στο ίδιο ζαχαροπλαστείο. Είχε ανοίξει. Ζήτησα τον ιδιοκτήτη. Του είπα ότι δεν ήρθα ποτέ να πάρω την τούρτα, αλλά δεν ζήτησα τα λεφτά πίσω. Αντίθετα, του ζήτησα να μου φτιάξει μία νέα τούρτα για την επόμενη εβδομάδα, για ένα δεύτερο μικρό πάρτυ. Αυτή τη φορά, πλήρωσα 65 ευρώ και άφησα και φιλοδώρημα 20. «Για την ταλαιπωρία που δεν είχα», είπα.
Εκείνος με κοίταξε περίεργα. Δεν κατάλαβε. Δεν χρειαζόταν.
Το επόμενο Σάββατο, κάναμε ένα δεύτερο πάρτυ. Μόνο η κόρη μου, εγώ και η γυναίκα μου. Η τούρτα ήταν φρέσκια, ωραία, με ζαχαρωτά λουλούδια. Η κόρη μου έκανε τρεις ευχές. Η μία από αυτές, είμαι σχεδόν σίγουρος, ήταν να μην ξαναγοράσουμε παγωμένη τούρτα. Την κράτησα για μένα.
Από τότε, μπαίνω που και που. Πάντα με όριο 20 ευρώ, πάντα με τη σκέψη «αυτό είναι για να περάσει η ώρα». Μερικές φορές κερδίζω ένα καφέ, μερικές χάνω. Αλλά κράτησα μια συνήθεια: κάθε φορά που βλέπω τούρτα σε βιτρίνα, θυμάμαι εκείνο το βράδυ. Τον κλόουν, τις καραμέλες, το γέλιο. Δεν είναι μαγεία. Είναι μια υπενθύμιση ότι μερικές φορές, όταν τα πράγματα πηγαίνουν στραβά, η τύχη μπορεί να χτυπήσει από εκεί που δεν το περιμένεις. Αλλά το μυστικό είναι να μην το περιμένεις. Να μην το κυνηγάς. Απλά να είσαι εκεί, και αν έρθει, να το ευχαριστιέσαι χωρίς υπερβολές.
Σήμερα, κρατάω ένα μικρό τετράδιο. Γράφω μέσα τις μικρές νίκες. Όχι μόνο από το Vavada casino, αλλά από τη ζωή. Μια καλή κουβέντα, μια έκπτωση που βρήκα, μια μέρα χωρίς πονοκέφαλο. Εκείνο το βράδυ με την τούρτα ήταν η πρώτη γραμμή. «Κλόουν, 625 ευρώ, 20 ευρώ ποντάρισμα, γέλιο στο τέλος». Την διαβάζω κάθε φορά που στεναχωριέμαι. Δεν με κάνει πλούσιο. Με κάνει να θυμάμαι ότι η απογοήτευση δεν κρατάει για πάντα. Και ότι μια παγωμένη τούρτα μπορεί να γίνει ένα ζεστό χαμόγελο, αν είσαι τυχερός. Ή αν απλά είσαι εκεί, την κατάλληλη στιγμή, χωρίς να το περιμένεις.